هفته به هفته با ما

سلام به سایت خودتون خوش آمدید سعی ما ایجاد رضایت شماست لطفا نکته نظراتون را برای ما به ادرس:haftehbehafteh.persianblog@gmail.com بفرستید. با تشکر مدیر سایت

علیرضا افتخاری قطعه تازه‌اش را به نسرین ستوده تقدیم کرد
نویسنده : قاسم بردبار - ساعت ۱۱:٠۱ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳٩٢/٧/۱۳
 

 

فرهنگ > موسیقی - روزنامه بهار نوشت:

علیرضا افتخاری قطعه تازه‌اش با نام «گل نسرین» را به نسرین ستوده (وکیل و فعال حقوق‌بشر که چند سالی بازداشت بود و هفته گذشته با عفو آزاد شد) تقدیم کرده است. «گل نسرین» را فضل‌الله توکل آهنگسازی کرده است و شعر آن را حسین منزوی سروده است. او خودش در این‌باره به «بهار» ‌می‌گوید: «من نمی‌خواهم در این‌باره حرفی بزنم، ‌شاید خودنمایی به نظر بیاید؛ اما به‌هرحال انگیزه‌ای که من از اجرای این قطعه داشته‌ام در خود آن مستتر است. فکر کردم که خواندن این قطعه می‌تواند به روحیه ایشان کمک بسیاری کند. از آن طرف بر این اعتقادم که هنرمندان باید در مسائل اجتماعی شرکت کرده و واکنش مناسبی داشته باشند؛ اما بهتر است که این واکنش از روی عطوفت و مودت و مهربانی باشد.» او می‌گوید که دلش نمی‌خواهد چندان درباره این قطعه صحبت کند، چون این کار را از عمق وجودش برای زنی خوانده است که روحیه‌اش را در این سال‌ها ستوده است.

 


 
 
رسوای دل
نویسنده : قاسم بردبار - ساعت ۱٠:٠٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳٩٠/۸/٩
 

 

همچو نی می نالم از سودای دل
 آتشی در سینه دارم جای دل

 


من که با هر داغ پیدا ساختم
سوختم از داغ نا پیدای دل

 

 
همچو موجم یک نفس آرام نیست
بسکه طوفان زا بود دریای دل

 


دل اگر از من گریزد وای من
غم اگر از دل گریزد وای دل

 


ما ز رسوایی بلند آوازه ایم
نامور شد هر که شد رسوای دل

 


خانه مور است و منزلگاه بوم
 آسمان با همت والای دل

 


گنج منعم خرمن سیم و زر است
گنج عاشق گوهر یکتای دل

 


در میان اشک نومیدی رهی
خندم از امیدواریهای دل

 

 


 
 
کاش....
نویسنده : قاسم بردبار - ساعت ٩:٥٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳٩٠/۸/٩
 

 

کاش امشب عاشقی هم پا می گرفت

تشنگی هم طعم دریا می گرفت

کاش امشب کوچه های منتظر

یک سلام گرم از ما می گرفت

این سکوت تلخ . دنیای من است

کاش دستت . دست دنیا میگرفت

آسمان ابری ترین اندوه را

از دل سنگین شبها می گرفت

پنجره دلتنگ چشمی آشناست

کاش می شد عاشقی پا می گرفت


 
 
عاشق و معشوق
نویسنده : قاسم بردبار - ساعت ٩:٤٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳٩٠/۸/٩
 

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بــی وضــــو در کوچـــه لیلا نشســـت
                                                    عشق آن شب مست مستش کرده بود
                                                    فــــارغ از جـــام الــستــش کــــرده بــــود
ســجـده ای زد بـــر لــــب درگــاه او
پــــُر ز لـــیلــا شـــــد دل پـــــر آه او
                                               
     گـــفت یا رب از چه خوارم کرده ای
                                                    بــــر صلیب عـــشق دارم کرده ای
جـــــام لیلا را به دسـتـم داده ای
وندر این بازی شــکستم داده ای
                                                    نشتر عشقش به جانم می زنی
                                                    دردم از لیـلاســـــت آنم می زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم نکن
من کـــه مجنونم تو مــــجنونم نــکن
                                                    مــــرد ایــــن بـــازیــچـه دیگر نیستم
                                                    این تو و لـــیلای تو... مــــن نیستم
گــــفت ای دیــوانه لــیلایــــــت منم
در رگ پنهان و پـــیــدایـــت منـــــم
                                                    
ســــالها بــــا جــــور لیلا ســـاختی
                                                    من کنارت بـــــودم و نـــشناخـــتی

عــشق لــــیلا در دلـــت انـــداختم
صد قمــــار عشق یکجا بـــاخـــتم
                                                    کـــــردمـــت آواره صــــحرا نـــــشد
                                                    گفتم عاقل می شوی اما نــشد
سوختم در حسرت یک یـا ربــت
غیر لیلا بــــــر نــــیــامد از لــبت
                                                     روز و شب او را صـــدا کردی ولی
                                                     دیدم امشب با مـنی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر می زنی
در حــــــریم خانه ام در می زنی
                                           
         حــــال این لیلا که خوارت کرده بود
                                                    درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش بـــاش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم


 
 
 
نویسنده : قاسم بردبار - ساعت ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳٩٠/٤/٢٩
 

سلام و  عرض ارادت

امید است تعطیلات را به خوبی و خوشی  گذرانده و از سال نو استقبال خوبی کرده باشید و این هم غزلی تقدیم به شما غزل دوستان

 

( تا کی جدایی )

 

شوق تو دارم نخل جان  را  بارور کن                 

تا کی جدایی  جان من  با من سفر  کن

دل  را  به جامی  از  زلال ِ  آشنایی                  

مد هوش و مست و بیقرار و بی خبر  کن

در  من  بر افروز  آفتاب   عاشقی   را                   

خورشید جان را  در ضمیرم شعله ور کن

ای  بر لبت  آوای  گرم  ِ  مهربانی                   

تاثیر  ِ  جانبخش ِ سخن را بیشتر  کن

پنهان چرایی ای  جهانی از   تو   پیدا                     

بانور ِ رویت صبح ِ جان را جلوه گر  کن

چشمم به در ماند ای مسافر بار  دیگر                 

از کوچه ی مستان و مشتاقان گذر کن

دل ها اسیر تیرگی های  زمان  شد                   

ای روشنی بخش ِ جهان در مانظر  کن

 

                      محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

منبع : گلستان شعر و ادب


 
 
 
نویسنده : قاسم بردبار - ساعت ۱۱:٠٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳٩٠/٤/٢٩
 

روز مادر ،  روز عشق و مهربانی به همه ی مادران مبارک باد

 و اینک شعری از مجموعه ی  "مادر ای هستی من" که در بهار ١٣٩٠ توسط  انتشارات آرزوی دیدار چاپ و منتشر گردیده است:


مادر  

مادر ای مهر بلند بی کران   

ای فراتر از دل و بهتر ز جان

ای بهار آرزو ها با تو سبز     

در خزان دوستی تنها تو سبز

دامنت مهد بزرگی های من   

هستی من عشق من دنیای من

رحمت بی انتهای داوری       

خاستگاه عشق پاکی مادری

سایه ی لطف خدایی برسرم  

جاودان باش ای گرامی مادرم

یاد باد آن روزهای کودکی   

با تو ای مشگل گشای کودکی

زنده بودن را به من آموختی     

تا مرا روشن کنی خود سوختی

دست تو دست نوازش بود و ناز   

ناتوانی های جان را چاره ساز

بر سر بالین من شب تا سحر   

می نشستی دیدگان از عشق تر

تا به چشم من نشانی خواب را   

رام سازی کودک بی تاب را

از دل من تیرگی بر داشتی    

نور را در جان من انباشتی

بر زبانم هر کلامی می نشست 

داشت در آن سایه ی لطف تو دست

اینک ای والا ترین راز حیات   

ای نشان احترام کاینات

ای گل دلبستگی های وجود           

یادگار ار خستگی ها ی وجود

مهربانی جلوه ی دامان توست 

زندگی گوی دم چوگان توست

آفرینش با تو  آرامش گرفت       

عشق با عشق تو پردازش گرفت 

با صفایت رمز پاکی شد درست 

هر چه خوبی هست اینک مال توست

با رضای تو بهشت آمد به دست    

رشته ی مهر تو را نتوان گسست

                  محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

منبع : گلستان شعر و ادب